Ο όρος νεκρή φύση, natura morta, εισάγεται στην ιταλική ορολογία της τέχνης τον 18ο αιώνα. H natura morta θεωρείται ακόμη τότε ζωγραφική δεύτερης κατηγορίας και αντιδιαστέλλεται προς την «ευγενή» natura vivente, τη ζωντανή φύση, όπου πρωταγωνιστεί ο άνθρωπος. Καλλιεργήθηκε ιδιαίτερα στις Κάτω Χώρες τον 17ο αιώνα.
   Η νεκρή φύση αναπτύχθηκε στην Ελλάδα το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα για ν’ ανταποκριθεί στη ζήτηση της νέας αστικής τάξης. Η νεκρή φύση απεικονίζει με ψευδαισθησιακή έμφαση υλικά αγαθά, συμβολίζει την ευμάρεια και προορίζεται να στολίσει τραπεζαρίες ή σαλόνια.

   Η Νεκρή Φύση στη Φωτογραφία είναι η φωτογράφιση αντικειμένων που έχουν κάποια σχέση μεταξύ τους, όπως κουζινικά, λουλούδια, φρούτα, αντικείμενα κ.ά. Ο φωτογράφος τα τοποθετεί με τέτοιον τρόπο ώστε να παρουσιάζουν ενδιαφέρον. Έτσι, επεμβαίνει σε όλη τη διαδικασία φωτογράφισης στήνοντας και ξαναστήνοντας το θέμα του, ελέγχοντας όλες τις συνθήκες και τις παραμέτρους της λήψης, δοκιμάζει και ξαναδοκιμάζει μέχρι να πετύχει το αποτέλεσμα που επιθυμεί τακτοποιώντας, τελειοποιώντας, ρυθμίζοντας.

1pomegranate.jpg Fork.jpg apple.jpg books.jpg broken_lamp.jpg cherries.jpg eggs.jpg fish.jpg fish_lemon.JPG fork_flower.jpg forks.jpg glass_shoe.jpg glasses.jpg lemons.jpg limes.jpg peppers.jpg plate.jpg